تـعـاون از اصـول اخـلاقـى اجـتـمـاعـى بـلكـه از اصـول زنـدگى اجتماعى است و هيچ كس در هيچ شرايطى از آن بى نياز نيست .
امـيـرمـؤ مـنـان صـلوات اللّه عـليـه مـى فـرمـايـد: روزى در مـحـضـر رسـول اكـرم (ص ) چـنـيـن دعـا كـردم : (خـدايـا مـرا به هيچ يك از بندگانت محتاج نكن .) پيامبر فـرمود: (اى على ! چنين نگو چرا كه نمى شود كسى به ديگران محتاج نباشد.) پرسيدم : پس چگونه دعا كنم ؟ فرمود: بگو:
(اَللّهُمَّ لا تُحْوِجْنى اِلى شِرارِ خَلْقِكَ)89
خدايا مرا به بندگانِ بدِ خويش ، محتاج نكن !
بـنـابـرايـن ، بـر هـمـه افراد جامعه ، فرض است كه به اين نياز اجتماعى پاسخ مثبت دهند همان گونه كه همه كس نيز به تعاون ديگران نيازمند است . اميرمؤ منان (ع ) فرمود:
(كَما تُعينُ تُعانُ)90:
همان گونه كه يارى مى رسانى ، يارى مى شوى .
و:
(مَنْ لَمْ يُنْجِدْ لَمْ يُنْجَدْ)91:
هر كس يارى نرساند، يارى نمى شود.